Goodby & ebay. A digital integration!

Νέα καμπάνια για το ebay, όλα μέσω rich media web banners στα οποία πρωταγωνιστές είναι όλα τα υλικά που μπορεί κανείς να βρει στονέο ebay!
To πρώτο έχει να κάνει με το μαγείρεμα!




Το δεύτερο με τη... μόδα:


κι ένα για τη μουσική:


Agency:Goodby Silverstein & Partners

Η νέα διαφήμιση της Guinness!

Η νέα διαφήμιση της Guinness! Oικολογική και με νέο tagline! Bring It To Life.
Από τη AMV BBDO London.

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980

 H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε,

δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε

και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.

Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.

Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης.

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια
κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.

Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά
μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.

Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά.

Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.

Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα...

Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους...

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί
συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.

Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση... Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!

Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία
χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους> «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

Posted via web from doox @ posterous

I'm getting out of this industry. Again.

I've read about this on Buzz.

Alex Bogusky's post on his posterous site is a great piece on what advertising should be doing and heading to...

"...Unless you’ve been living under a copy of Ogilvy on Advertising lately you’ve noticed with a combination of curiosity, and perhaps dread, that every day what we do becomes more like the movie and television business. For some of you the lines may have blurred between what you do and the publishing business. And if you are on the cutting edge you find yourself spending time harnessing games, industrial design, architecture and interactive apps to help build our clients’ businesses..."

Read the post here.

Posted via web from doox @ posterous

Casa de la Trova

Ήταν το τελευταίο swing πάρτι. Το τελευταίο για το καλοκαίρι. Ήταν των Athens Swing Riot.

Και ήταν στο Trova. Ένα downtown bar/club δίπλα στο καυτό τρίγωνο της αμαρτίας Αθηνάς-Ευριπίδου-Πειραιώς.

Ήταν 11 Ιουλίου, το τέλος μιας από τις πιο υγρές εβδομάδες που περνούσε η Αθήνα.

Έφτασα νωρίς. Τα swing parties ξεκινούν νωρίς… συνήθως…

Όχι εδώ. Εδώ είναι 11μμ και τα 3 άτομα που πίνουν νωχελικά σε ένα τραπεζάκι στη μέση του δρόμου (Βλαχάβα) δεν μοιάζουν αποδείξεις για το τι πρόκειται να έρθει...
Η ρετρό μουσική και διάθεση με οδηγούν.

Πέρασα τη μεγάλη μπλε ξύλινη πόρτα με την νέον επιγραφή από πάνω: Trova. Από το Casa de la Trova στο Σαντιάγο της Κούβας. Το σπίτι των τροβαδούρων. Αναφορά στο κίνημα Trova της Κουβανέζικης μουσικής και των περιπλανώμενων trovadores που άλλαξαν την ιστορία της κουβανέζικης μουσικής…
Προχώρησα στο εσωτερικό. Κοίταξα ολόγυρα, προσπαθώντας να ανιχνεύσω που ήμουν… Το κόκκινο ήταν βασιλιάς εδώ μέσα. Τοίχοι επενδυμένοι με ταπετσαρία, με πολλά κρεμασμένα κάδρα μουσικών και πόστερ μιας άλλης εποχής, κι ένα μαγικό πάτωμα σκακιέρα. Στα αριστερά ένα σκαλοπάτι να δημιουργεί την ψευδαίσθηση της σκηνής.

Απόψε στην «σκηνή» ο dj αντικαθιστά το κάποιο πιθανό live. Σε ένα σουρεάλ μπαρόκ ξύλινο τραπέζι που ίσα-ίσα χωρούσε την πραμάτεια του, ο Δημήτρης ξεφύλλιζε τα mp3 του. Χιλιάδες mp3 στοιβαγμένα σε ένα ‘album’ όπως αυτά που κάποτε βάζαμε τις φωτογραφίες –τις εκτυπωμένες φωτογραφίες. Ο ρετρό ήχος της 40’s swing υπενθύμιζε το θέμα της βραδιάς. Οι big bands είχαν αντικατασταθεί πλέον όχι από βινύλιο των 78, 45, 33 στροφών, όχι από κασέτες, ούτε καν από CD… Ο νέος-παλιός ήχος είναι ψηφιακός…

Βρέθηκα στο κέντρο της ασπρόμαυρης πίστας, ένας πολυέλαιος έχασκε από πάνω, το κέντρο μιας θόλου από μετάξι. Λίγο τανγκερία, λίγο café cubano, λίγο bordello. Είχε όλα τα εχέγγυα μιας σαγηνευτικής, ντεκαντάνς βραδιάς… Και με έκανε να θέλω να πιω ένα martini.

Ανάμεσα σε mojito, cuba libre και margaritas, εγώ ζήτησα ένα Bombay martini! Η γυναίκα πίσω από το μπαρ αγχωμένη ήδη –εκτελούσε χρέη bartender γιατί ο/η bartender δεν ήταν ακόμα εκεί- είπε με θάρρος πως δεν γνωρίζει να το φτιάχνει. Προθυμοποιήθηκε όμως να το φτιάξει, αν της έλεγα πως γινόταν. Η καλύτερή μου! Της ζήτησα να βάλει πάγο στο σέικερ και να ρίξει μια μεζούρα dry vermouth. Η κόμπλα του έλληνα μπάρμαν είναι πάντα το dry vermouth. Σχεδόν πάντα το μπερδεύουν με το sweet vermouth, το γλυκό νερόζουμο που εδώ λέμε martini. Στάθηκα τυχερός. Το dry υπήρχε! Της ζήτησα να βάλει το σουρωτήρι από πάνω και να χύσει το vermouth. Με κοίταξε περίεργα. Όλο αυτό το άγχος για το αν έχουμε dry vermouth για να το χύσουμε; Της ζήτησα να βάλει 3 μεζούρες Bombay gin στον ίδιο πάγο και να το ανακατέψει. Αναδεύουμε δεν χτυπάμε… Το άφησε για 2 λεπτά να παγώσει και έψαξε για ποτήρι μαρτίνι. Ναι! Είχε ένα! Δίπλα σε αυτά της μαργαρίτας… Πήρα μια από τις φέτες λεμόνι που είχε έτοιμες, έκοψα και κράτησα την φλούδα και την έβαλα στο ποτήρι. Το μαρτίνι έπεσε σαν χείμαρρος από πάνω. Καθαρός, κρυστάλλινος, αρωματικός.

Η βραδιά ξεκινούσε ωραία! Κάθισα στο μικρό μπαρ κοιτώντας προς τα έξω.
Δεν περίμενα πολύ και οι πρώτοι άρχισαν να εμφανίζονται.

Ήταν οι Athens Swing Cats, η ομάδα μου. Τουλάχιστον μερικοί από αυτούς. Στα δεκάδες emails που είχαμε ανταλλάξει όλην την εβδομάδα, για το αν θα βρεθούμε στο πάρτι, κάποιοι είχαν πει ότι θα έρχονταν σαν τρελοί, κάποιοι μας έκλειναν επιτιμητικά το μάτι τρίβοντάς μας στη μούρη τα μέρη που τους φιλοξενούσαν για διακοπές και κάποιοι μετανοούσαν που δουλειές δεν τους άφηναν να είναι εκεί και αντίθετα να… βολοδέρνουν σε κάτι αγγλίες και πολωνίες…
Η Χριστίνα, ο Ανδρέας, η Ανθή εμφανίστηκαν πρώτοι… και μετά και άλλοι, κι άλλοι… όλοι με το χαμόγελο-τατού του παιδιού που ερχόταν σε μια μαγική χώρα που το μόνο που του υποσχόταν ήταν παιχνίδι, πολύ παιχνίδι… Καλά, μην τα παραλέμε… Πολύ χορό, σίγουρα. Και αλκοόλ, ίσως…

Ο Δημήτρης, ζωγράφος-illustrator-οργανωτής-ex-mod-βεσπάκιας, σε ρόλο εμψυχωτή σκάει το πιασάρικο I’m just a gigolo, του Louis Prima. Το τραγούδι έχει τη μαγική δύναμη να ξεσηκώνει. Ακόμα κι αν δεν θέλεις, ή δεν ξέρεις να χορεύεις, ένα γαργαλητό που ξεκινά από τις πατούσες και ανεβαίνει στην σπονδυλική στήλη σε κάνει αφήσεις τα πόδια σου να σε παρασύρουν… Ο πρώτος χορός για τους Athens Swing Cats. 3 ζευγάρια max κάθε φορά. Δεν υπάρχει χώρος για παραπάνω.

Το πάρτι έχει ξεκινήσει.

Χορός μέσα, κάπνισμα (και αέρας) έξω…

Squirrel Nut Zippers και Charleston δίνουν το σύνθημα για τον ManosK, το Μάνο με την ασπρόμαυρη στολή του ροκαμπίλι (χωρίς το κοκοράκι). Βάζει Neo-Swing, τους αγαπημένους του Big Bad Voodoo Daddy. Το κέφι ανεβαίνει. Lindy hop, ανάμικτο με rock’n’roll, πασπαλισμένο με country και αμερικάνικο νότο… Ιδρωμένα πουκάμισα, μουσκεμένα κορμιά σε ένα ρυθμικό πάρε-δώσε. Πάρε swing, δώσε lindy. Rock step, triple step, step, step, triple step… eight-count, six count…

“Που είναι η δασκάλα απόψε; Ήταν το μεσημέρι στο level 2;”
“Ναι, ήταν. Και είπε ότι θα ερχόταν απόψε.”
“Oh well.”

Πίνω το δεύτερο μαρτίνι. Η γυναίκα με τα κοντά ξανθά μαλλιά –αντικαταστάτρια- το έχει πετύχει με την πρώτη! Κάθομαι και απολαμβάνω μια παρέλαση ανθρώπινων γεωγραφιών.

Δυο ξέμπαρκοι άγγλοι τουρίστες, ευτυχισμένοι που κυκλοφορούν με σαγιονάρες, δείχνουν εκστασιασμένοι, διασκεδάζουν αφάνταστα με τη μουσική και κουνιούνται στους ρυθμούς του Μάνου με όποιον τρόπο μπορούν.

Κοπέλες που είμαι σίγουρος ότι έχω ξαναδεί και μάλλον γνωρίζω, αλλά δεν πλησιάζω από ντροπή που δε θυμάμαι τα ονόματά τους, με αέρινα φουστάνια σε στιλ 40ς, pencil skirts, και παπούτσια με μπαρέτες. Κόκκινο, κατακόκκινο κραγιόν και μαλλί ντίβας…. Μια ελληνογιαπωνέζα μιγάδα, με μαύρο μικρό φόρεμα και σανδάλια, αιχμαλωτίζει με το χαμόγελό της τους άνδρες που την περικυκλώνουν. Γνωρίζω τον Λίνο, τον πιο καλοκαιρινό τύπο εκεί μέσα, με ψάθινο καπέλο και απίστευτες navy blue μυτερές εσπαντρίγιες με μαύρα κορδόνια. “Τα παπούτσια είναι το παν, φίλε,” λέει. “Ολοκληρώνουν το πακέτο,” συμφωνώ μαζί του.

Τα δίχρωμα παπούτσια από το http://www.oldwoogies.com/ έχουν την τιμητική τους. Φαβορίτες πολύ κάτω από το λοβό του αυτιού, κοκοράκια, μαύρα γυαλιά.
Mod vs Beats. Fashion vs literature. Βέσπα vs Route 66. British invasion vs goatees.
Yeah man. C’est cool, daddy-o!

Blues, ragtime, boogie-woogie, big band, bebop, rock’n’roll, twist, mambo…
The shim sham, the Jive, the Texas Tommy, the Strolls…

To εμβληματικό Sing, Sing, Sing του Louis Prima (ναι, αυτός το έγραψε) παίζει. Το μεγάλο, των οκτώμισι λεπτών, με την μπάντα του Benny Goodman.
ΕΚΣΤΑΣΗ! Οι χορευτές βάζουν τα δυνατά τους. Εξαντλούν όλα τους τα moves… αυτοσχεδιάζουν με καινούρια, σηκώνουν τις followers σε απίθανα aerials… ξέφρενος ρυθμός, όσοι ήταν έξω έρχονται μέσα να δουν. Ξέρουν ότι σε αυτό το τραγούδι πάντα υπάρχει θέαμα. Κάνουν κύκλο και χτυπάνε παλαμάκια στο σόλο των drums του Gene Krupa…

Έξω για ανάσα. Κι ένα ποτό. Και μια τζούρα.

Είναι μετά τις 2πμ. Έχει δροσίσει. Η Βλαχάβα είναι σκοτεινή και ηχηρή. Ο κόσμος μοιάζει με ερπετό που ξεκινάει από την Αθηνάς, περνάει μπροστά από το Trova και συνεχίζει προς την Αιόλου (ή κάπου εκεί τέλος πάντων). Ο μουγγός ήχος του Perry Como να τραγουδάει για την κούκλα του, την Glendora, έρχεται από μέσα και ντύνει τις συζητήσεις. Οι οικοδέσποινες του πάρτι, η Δήμητρα και η Ειρήνη, aka Sweetypie και Blitzkrieg "Blue Lu" Baby, περιφέρουν με χάρη τις στιλιστικές τους εμπνεύσεις. Οι βασίλισσες της βραδιάς.
“Εσείς πήρατε το CD;”
Το CD είναι το soundtrack του αποψινού soiree. 25 τραγούδια, επιλογές των ειδικών ManosK & Blitzkrieg "Blue Lu" Baby. Τραγούδια με νόημα όπως το swango Poetry Cocktail, της Kandye Kane:

zip, zag, zinc baby you move me,
boop, bang, boom tonic and gin,
bim bum, bam poetry cocktail,
pour me another, sweep me close and begin…

To soundtrack του καλοκαιριού, όπως το τραγουδάει η Billie Holiday στο Summertime (and the living is easy) και όπως το προτείνει η Lil Armstrong με το Let’s get happy together…

Και μετά, διακοπές. Εδώ, σε νησί, στο Λονδίνο, στο Μanhattan, στο Εδιμβούργο, στη Senigalia…

Taxi προς Ομόνοια. Κυριακάτικες εφημερίδες για το πρωί. Σπίτι για ένα quick listening του cd…

Until… We meet again, όπως λέει η Vera Lynn στο Νο25…

Is flutter the new Twitter?

Το Twitter μοιάζει να κυριεύει τις ζωές μας. Tο περίφημο microblogging site μοιάζει να γίνεται κάθε μέρα και πιο ισχυρό, πιο... πανταχού παρόν!
Μόνο που τώρα έχει αντίπαλο.
Το Flutter είναι το Twitter αλλά πιο μικρό. Είναι... nanoblogging!
Κάποιοι με πολύ φαντασία και ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, έφτιαξαν ένα mockumentary για να περάσουν μερικά σχόλια και μηνύματα σχετικά με την Twitter-mania...
Είναι τόσο καλά γραμμένο που πολλοί το πίστεψαν και έκαναν σχόλια του τύπου που το βρίσκω και δεν πρόκειται να δουλέψει ποτέ...
Το 'χουμε χάσει τόσο πολύ πια;

Sorry about the music

Buggy παντελόνια, μαλλί-πιστολάκι, βάτες και μουσική που την ακούς σήμερα και λες "δεν πιστεύω τι ακούγαμε..."
Τέλη 80ς, αρχές 90ς. Vanilla Ice, Milli Vanilli, MC Hammer...
Σε όσους θυμίζουν κάτι, πρόκειται για τη μουσική που... προσπαθούν να ξεχάσουν... Θέλουν να μη θυμούνται τα... εγκλήματα εκείνης της εποχής. Τα εγκλήματα που οι παραπάνω καλλιτέχνες τους "ανάγκασαν" να διαπράξουν μουσικά και στιλιστικά...

Κι έρχεται μια διαφημιστική σήμερα να προσφέρει βήμα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Έρχεται να τους στηρίξει και να τους δώσει τη δύναμη να κάνουν το σωστό.
Έτσι, η Droga5 κάνει για λογαριασμό της Virgin Mobile το RIGHTMUSICWRONGS και δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του site να κάνουν το σωστό...
Το Μανιφέστο τα λέει όλα:

In a world awash with the insincerity of reality pop stars and pre-fabricated, silicone enhanced lip sync-ers, something has gone desperately and dangerously wrong with music.
It's time to make a stand. It's time to remember that great music isn't how it's packaged; it's how it sounds, how it feels and what it means to you as an individual.
It's about populating your world with real music, not 10,000 tracks on your MP3 player. It should no longer be about how many, it should be about how good.
Our goal is to support, encourage, display and distribute great music to grateful ears through every means at our disposal.
But real music is not ours to judge. It isn't defined by what's underground or popular, it's what excites you or what moves you. It's what makes you sing along or the hairs at the back of your neck stand on end.
Because real music is a passion whether it be for one person or one hundred million. It makes us individual and it makes us want to share our individuality.

Ξεκινώντας από τον Vanilla Ice, τον οποίο "κάνουν" να απολογηθεί για όσα έκανε...

και φτάνοντας σε μια λίστα-chart των μεγαλύτερων "κακών" που έγιναν πρόσφατα στη μουσική (με πελάτες από τους Milli Vanilli και τους Right Said Fred μέχρι τον David Hasselhof και την Paris Hilton), ο κόσμος μπορεί να ψηφίσει αλλά κυρίως να χαθεί σε ένα λαβύρινθο αναμνήσεων και μουσικών που κάποτε του άρεσαν και τώρα που τις ξανακούει... αναρωτιέται γιατί...

Η απολογία του Vanilla Ice μοιάζει να αγγίζει τις καρδιές των χρηστών, οι οποίοι του δίνουν συφχωροχάρτι (78% innocent)


Κάτι που δε συμβαίνει με τους Milli Vanilli, τους οποίους ο κόσμος θεωρεί ένοχους σε βαθμό κακουργήματος (87%).

Κι όλα αυτά για αν προωθηθεί το φεστιβάλ ροκ μουσικής V Festival της Virgin Mobile, dedicated to whole experience of great music!!!


Τι φανταστική ιδέα!
Για άλλη μια φορά, υπόκλιση στην Droga5.

Word to your motha!

Some people are trying!!!

In a world of gloom we're living... where all news is about foreclosures, layoffs, depression...
some people are trying.
They create, they innovate.
Here's to them!
and thanks to viralblog for bringing all this to us.

1. Flight attendants in Southwest Airlines get ziggy with it and turn boring safety regulations into an interactive fun party...



2. Samsung LED. To promote the new Samsung LED technology, the people at Samsung "took to the hills of Wales armed to the teeth with sheep, LEDs and a camera, to create a huge amazing LED display."





3. German Wings - A simple and yet so innovative idea: Create FREE wifi networks in airports, coffee shops, train stations, etc, and name each url after a "special offer" that German Wings Airlines (low cost travel) offers...

The campaign was created by agency Lukas Lindemann Rosinski Hamburg from Germany.


Watch the case study here

The world of NOW

Είχα πολύ καιρό να περάσω τόση ώρα μπροστά σε ένα... ουσιαστικά homepage!

Βοηθάει βέβαια να είσαι και λίγο news junkie.

Παρόλα αυτά, βρήκα φανταστικό τον τρόπο που χρησιμοποιεί η Sprint (μια από τις μεγαλύτερες telecoms των ΗΠΑ) για να μιλήσει για το ΤΩΡΑ και να πει ότι είναι το "NOW Network".

Tο agency που έχει το λογαριασμό, η Goodby, Silverstein & Partners, δημιούργησε ένα Widget, όπου σε ένα site μπορεί κανείς να αντλήσει απίστευτες πληροφορίες για το τι συμβαίνει ΑΥΤΗΝ την στιγμή στον κόσμο (από τα τελευταία νέα μέσω των New York Times μέχρι μια webcam από... Ελλάδα!). Και βέβαια, ως widget, είναι downloadable...

Μπείτε και διαπιστώστε το εδώ

(http://now.sprint.com/widget/)

What does it all mean?

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΥΡΙΟ!

Φανταστείτε: "κάθε 2 χρόνια η η ποσότητα γνώσης στην τεχνολογία διπλασιάζεται. Αυτό σημαίνει ότι για έναν φοιτητή πανεπιστημίου, στο 3ο του έτος θα πρέπει να αναθεωρήσει τις γνώσεις του, μια και όσα έμαθε στο 1ο έτος θα θεωρούνται ξεπερασμένα!"

Ένα video που έλαβα με email. Δεν ξέρω περισσότερα εκτός από το ότι είχε τίτλο SonyBMG Rome 2008.

when I grow up I wanna be in advertising

Zurich Chamber Orchestra: Rollercoaster

Το να κάνεις ένα σποτ για μια Συμφωνική Ορχήστρα ακούγεται μάλλον βαρετό, εκτός αν είσαι η Euro RSCG και μετατρέπεις το πεντάγραμμα σε rollercoaster...
Υπέροχη δουλειά!